Shkruan: Gëzim Arifi

Skena politike në Kosovë shpesh i ngjan një cikli të pafundëm shprese dhe zhgënjimi. Sapo ndërtohet diçka e re, mekanizmi ynë shoqëror e politik duket se vëhet menjëherë në lëvizje për ta asgjësuar atë.

Përdorimi i metaforës së "abortit politik" nuk është thjesht një fjalë e rëndë; është një pasqyrë e hidhur e një realiteti ku ne, si shoqëri, duket se kemi krijuar një zakon të dëmshëm: nuk e lëmë asnjë projekt të piqet, asnjë frut të rritet dhe asnjë shpresë të marrë frymë plotësisht.

Cikli i pafundëm i vetë-sabotimit

Në kashtën politike kosovare, entuziazmi fillestar zgjat pak. Sapo krijohet një "frut" i ri politik apo shoqëror, në vend që të ujitet e të mbrohet nga stuhitë e jashtme, ai përballet me goditje të menjëhershme nga brenda.

Zhvlerësimi i shpejtë: Çdo ide e re etiketohet, poshtërohet dhe sulmohet pa i dhënë kohën e nevojshme për të treguar rezultate.

Mungesa e durimit institucional: Ne kërkojmë zgjidhje magjike brenda natës, dhe kur ato nuk ndodhin, zgjedhim të prishim gjithçka për t'ia nisur nga e para.

Kultura e poshtërimit: Në vend të kritikës konstruktive, ligjërimi publik shpesh kalon në denigrim personal dhe shkatërrim moral të cilitdo që merr përsipër të ndërtojë diçka.

“Kemi krijuar një ambient ku të ndërtosh është e rrezikshme, ndërsa të shkatërrosh atë që sapo lindi është bërë normë.”

Nga shpresa te poshtërimi

Në fjalorin e përpjekjeve tona kombëtare, ngritja e shpejtë e ndjekur nga një rënie e menjëhershme është bërë një model i përsëritur. Kur ideve të reja u mohohet e drejta për t'u zhvilluar, pasojat nuk i bartin vetëm politikanët apo protagonistët e radhës, por e gjithë shoqëria.

Kjo sjellje prodhon tre pasoja kryesore:

Apatinë qytetare: Njerëzit humbasin besimin se diçka mund të funksionojë afatgjatë.

Largimin e trurit: Të rinjtë e talentuar dhe profesionistët zgjedhin të ikin sepse shohin që çdo përpjekje për të mbjellë diçka me vlerë mbytet që në fillesat e saj.

Ciklin e paqëndrueshmërisë: Duke shkatërruar çdo strukturë që prapëseprapë fillon të marrë formë, ne e mbajmë vendin në një gjendje të përhershme tranzicioni.

Koha për pjekuri politike

Kosova nuk ka komoditetin të vazhdojë të sakrifikojë të ardhmen e saj në altarin e egarisë politike dhe padurimit shoqëror. Asnjë shtet nuk është ndërtuar duke fshirë gjithçka çdo dy apo tri vite.